Kviðfita er merki um að kerfið sé í ójafnvægi, ekki að þú sért að gera of lítið. Þegar álagið hækkar, heldur líkaminn fastar í orku.

Fyrirsjáanleiki er ekki skipulag — það er lífeðlisfræðileg þörf. Þegar kerfið missir fyrirsjáanleika, missir þú ekki vilja… heldur orku til að halda áfram.

Margar konur á miðjum aldri finna að líkaminn svarar ekki lengur eins og áður — þrátt fyrir að þær séu að gera margt rétt. Vandinn er oft ekki viljastyrkur heldur merkin sem líkaminn er að lesa. Í þessu bloggi skoðum við hvernig líkaminn túlkar streitu, svefn, næringu og hreyfingu — og hvernig þessi merki geta annað hvort stutt aðlögun eða haldið líkamanum í varnarham.

Flestar konur sem koma til mín eru ekki að gera minna - þær leggja sig meira fram en áður. Samt virðist árangurinn kosta meira. Hvað gerist þegar líkaminn byjar að svara öðruvísi?

Átak byggir ekki styrk nema kerfið nái að aðlagast. Á miðjum aldrei breytist svörunin - og meira álag er ekki alltaf lausnin.

Orkan dettur um 3 leytið. Þú heldur að þú þurfir meiri aga!

En þegar átak hættir að skila sér er það sjaldnast viljaleysi - heldur kerfið sem er farið í sparnað.

Breytingarskeiðið er meira en hitakóf og hormón. Það er djúp kerfisbreyting sem snertir orkustjórnun, streituþol, svefn og efnaskipti. Þegar umræðan þrengist að hormónum einungis, takmörkum við konur í stað þess að styrkja þær. Tími er kominn á betri ramma.

Það kemur augnablik þegar átak hættir að skila sér.
Ekki vegna mistaka — heldur vegna þess að kerfið er komið í annan fasa.
Vandinn er sjaldnast hléið, heldur hvernig við túlkum það.

Flestar konur sem ég vinn með eru ekki að gera of lítið.

Vandinn er oft stöðugur leki í kerfinu — ekki skortur á aga.